Recensie: De kooi



Ik ging voor de allereerste keer een thriller lezen: De kooi. Best spannend, want zou dit boek mij laten houden van thrillers of zou het ervoor zorgen dat ik nooit meer een thriller op wil pakken?
 Titel: De kooi 
 Auteur: Josh Malerman 
 Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers 
 ISBN: 9789400504615 
 Aantal bladzijden: 301 
 Serie: Nee 
 Genre: Thriller 
 Gelezen in het Nederlands 

De wereld is veranderd. Er wordt nu gesproken over "de nieuwe wereld". Er gebeuren bizarre dingen en al snel wordt er gepraat over wezens. De wezens mag je onder geen beding aankijken.
Malorie maakt deze verandering mee. Ze voedt haar twee kinderen op in een volledig gesloten en geblindeerd huis. Maar ze besluit op een dag om naar buiten te gaan, ook al is dat levensgevaarlijk.

Het verhaal wisselt tussen het "nu" en het "toen". Door de stukjes van toen begrijp je waarom Malorie leeft op de manier waarop ze leeft en waarom ze zo doet. Hierdoor ben je aan de ene kant net zo onwetend als Malorie, maar aan de andere kant weet je soms net iets meer. Dit was helemaal niet verwarrend. Het was heel duidelijk of het hoofdstuk zich nu of toen afspeelde.
Om heel eerlijk te zijn vond ik de stukjes van toen veel spannender en interessanter om te lezen. Dit komt doordat er in het nu eigenlijk vrij weinig actie was en het verhaal het moest hebben van de uitleg over het verleden.

Ik voelde me niet zo in het verhaal gezogen. Ik wilde het zelfs af en toe liever even wegleggen, omdat de hele situatie best zwaar is om over te lezen en ik na een klein uur wel weer zin had om terug te keren in de normale wereld. Mijn moeder daarentegen moest dit boek in één keer uitlezen, iets wat mij echt verbaasde omdat ik het helemaal niet zo voelde. 

Malorie is een volwassene, maar desondanks kon ik me best goed in haar inleven. Ik vond haar geen geweldig persoon, maar ik begreep haar wel. Ze zette me aan het denken: zou ik ook zoiets doen in een soortgelijke situatie? 
De andere personages vond ik tijdens het lezen best goed, maar achteraf denk ik dat sommige personages iets beter uitgewerkt hadden kunnen worden. De personages zaten immers de hele tijd met elkaar in een huis, terwijl ze op elkaar moesten vertrouwen. Nu werden ze bij hun naam genoemd en deden ze vrijwel iedere keer hetzelfde of iets vergelijkbaars. 
Ik vind het heel knap hoe het de schrijver is gelukt om personages te creëren die in zo'n situatie leven. Het paniekerige van de huisgenoten en Malorie zelf en de gehoorzame kinderen van Malorie, die bijna robots lijken, zijn hiervan voorbeelden.

De cover is duister. Hij is erg simpel, maar past heel goed bij het verhaal. Het donkere past zo goed, omdat de personages altijd geblinddoekt naar buiten gaan. Ook de vogels die te zien zijn, komen terug in het verhaal.

Tot mijn opluchting was het boek minder eng dan ik had gedacht. Eigenlijk viel het heel erg mee. Voor mij is dat positief, omdat ik daar niet zo van hou, maar ik kan me voorstellen dat het teleurstellend kan zijn als je dit wel verwacht van dit boek. Het verhaal vond ik erg origineel en ik was benieuwd naar hoe het Malorie zou vergaan. Helaas vond ik het einde heel erg teleurstellend. "O, dat was het," zei ik dan ook toen ik het uit had. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof de schrijver niet goed wist hoe hij het verhaal moest laten eindigen. Ik kan natuurlijk verder niet zoveel zeggen over het einde, maar het leek niet passend en dat was een beetje een domper. Toch heeft dit boek er wel voor gezorgd dat ik van plan ben om vaker thrillers te gaan lezen.

Dande Leander

2 opmerkingen:

  1. Dit boek klinkt echt tof! Eigenlijk lees ik niet graag thrillers, maar dit verhaal spreekt me wel aan :D

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is zeker een origineel verhaal! Ben benieuwd naar wat je er van vindt als je hem ooit gelezen hebt

      Verwijderen